Bu görüntü, Sütçülerimizde de 30-40 yıl önce görmeye alıştığımız, biraz da özlediğimiz görüntüdür.

Nasıl özlediğimiz görüntü olmasın ki!  Azıcık bellek tazeleyelim.

Gördüğümüz nesnenin adı “tuluk”. Ayran yapmaya yarar. Davar derisinden yapılmıştır. Bilebildiğimiz kadarıyla bu deri, çam ağaçlarının gövde diplerin sıyırılan veya “tağra” ile kopartılan,  “mavru” olarak adlandırılan kaba dış kabukları ile işlem görür, yani tabaklanır. Bu işlemin sonucunda mavrudan deriye geçen mis gibi çam kokusu, tulukta  keçi yoğurdunun dövülmesi ile yapılan ayrana siner, ayranın içine işler. Böyle bir   ayranında tadına doyum olmaz. Bu tadı bilenler bilir.

Bu ayranın tadını bilenler bilir. Analarımızın ve ablalarımızın, kız kardeşlerimizin yapmış oldukları tarhanalar da, bu ayran ile yoğurulduklarından,  o dönemlerde yapılmış o dönem tarhanasının da tadını gerçekten bilenler bilir. Kısacası bu resme baktığımızda, bu  tadları bilenler ve hatırlayanlar olarak içimizden,  ya bu resimde gördüğümüz hanımın yanına gidip, yalvar yakar bir lokma da olsa o ayrandan istemek veya hiç olmazsa  Sütçülerimiz’in dut şenliğinde aynı ayranı bilenlerimizin de yardımıyla yapıp hem kana kana içmek, hem de tadını bilmeyenlere de içirmek  geçiyor. İçimizden geçiyor, hayal ediyoruz. Hayal etmek gerçekleştirmenin yarısı olsa gerektir. Kim bilir bir gün hayalimizi gerçekleştirme imkanının buluruz.

Şunu söylemek isteriz. O günkü koşullarda, kuşkusuz o zamanlar bizlerin çocukluk çağlarıydı, tulukta davar ayranının yapılması, bağlarda dut deşirilmesi(devşirilmesi), pekmez kaynatılması, köpük yalanması, şerbet içilmesi ve sonunda “kuvam” yalanması, çoluk- çocuk bütün mahalle halkıyla yaşanan bir olaydı. Yani, şimdi herkesin kendi  dünyasında atomize olduğu internet ortamının yarattığı yalnızlığın tersine, o zamanın mahalle yaşantısının getirdiği paylaşım ortamına özlemimizi dile getirmek istiyoruz. Böyle bir ortama  ihtiyacımız çok.

 Dileğimiz, dut şenliğinin sadece pekmez yapımıyla sınırlı kalmaması, şenlik sırasında tuluk ayranının yapılması ve içilmesi, tarhana yapılması, çocukluğumuzda oynamış olduğumuz “yesir”, “met”, “simi” gibi oyunların çocuklarımıza öğretilmesi, unutulmasının önüne geçilmesi, geliştirilmesi ve olabilecekse bu oyunlara olimpik spor niteliğin kazandırılması.)www.sutculerimiz.com

Mustafa Turan)

 

 

There are no comments yet.

Bir cevap yazın